Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/18329 K.2013/4106

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Her ne kadar boşanmaya; kocasına göre davalı kadının daha fazla kusurlu olduğu kabul edilerek karar verilmiş ise de; toplanan delillerden; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya sebep olan olaylarda, sadece davalı kadının güven sarsıcı davranışlarıyla değil, davacı kocanın da benzer güven sarsıcı davranışıyla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, tarafların birinin kusurunun, diğerinden baskın olduğu söylenemez ve tarafların eşit kusurlu olduklarının kabul edilmesi gerekir. Durum böyleyken; mahkemece, davalı kadının daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; eşit kusur durumunda da boşanmaya karar verileceğinden (TMK md. 166/1).

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca boşanma hükmünün kusura ilişkin karar gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiş; buna bağlı olarak davalının bu yöne ilişkin ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi; davalı kadın, davacı kocasına göre daha ağır kusurlu olmayıp, eşit kusurludur. Eşit kusurlu eşin yoksulluk nafakası talep etmesine yasal bir engel yoktur (TMK md. 175). Durum böyleyken; davalı kadının yoksulluk nafakası talebinin hatalı kusur belirlemesine dayalı olarak reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş bozmayı gerektirmiştir. 3-Eşit kusurlu eş yararına manevi tazminata hükmedilemeyeceği (TMK md. 174/2) halde; davacı yararına manevi tazminata hükmedilmesi de doğru görülmemiştir.