Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/18560 K.2013/19020

Taraflar arasındaki davaların yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.07.2013 günü temyiz eden davacı V.B.. vekili Av. Ö..G.ve karşı taraf davalı Ömer Burhan vekili Av. E. E. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının ziynet alacağının tefrikine ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma davaları ve fer'ilerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı-davalı kadının güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, davalı-davacı kocanın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulü ile boşanmaya (TMK md. 166/1) karar verilecek yerde kadının davasının reddi doğru görülmemiştir.