Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/1916 K.2012/20407

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Küçük Beyzanur 20.01.2006 doğumlu olup, evlilik haricinde doğmuş, babası tarafından 22.04.2011 tarihinde Türk Medeni Kanununun 295. maddesi uyarınca tanınmıştır. Baba ile soybağı “tanıma” yoluyla kurulmuştur. Evlilik haricinde doğan çocuğun velayeti kanunen annededir (TMK m. 337/1). Annenin yabancı uyruklu olması, kanundan doğan velayet hakkını engellemez.

Bu bakımdan Türk Medeni Kanununun 404. maddesi uyarınca küçüğün vesayet altına alınmasını gerektiren hukuki bir durum bulunmamaktadır. Vesayeti gerektiren bir hal bulunmadıkça da vesayet makamı (Sulh Hukuk Mahkemesi)'nin görevi söz konusu olmaz. Ne var ki, velayete ilişkin hususlar, kamu düzeniyle ilgisi nedeniyle hakimin re'sen harekete geçmesini gerektiren işlerdendir.

Baba duruşmada; doğumdan sonra annenin çocuğu terk edip gittiğini, çocuğun o tarihten beri fiilen kendi yanında bulunduğunu, bakım ve eğitiminin kendisi tarafından sağlandığını ifade etmiş ve çocuğun velayetinin kendisine verilmesini istemiştir. İleri sürülen bu sebeplerin gerçekleşmiş olması, velayetin anneden alınması için yasal sebep oluşturacaktır. Babanın velayetin kendisine verilmesi yönündeki isteği, hakimin bu hususta re'sen harekete geçmesi için yeterlidir.

Velayetin, bu hakka sahip olandan alınması veya kaldırılması, çocuğun menfaatine göre velayetin babaya verilmesi ya da kaldırılan velayetin geri verilmesine ilişkin davalarda ise 4787 sayılı Kanuna göre aile mahkemeleri, kurulmayan yerlerde davaya bu sıfatıyla bakmak üzere asliye hukuk mahkemeleri görevlidir (4787 s.K. m.4/1).

Öyleyse “aile mahkemesi” sıfatıyla işin esasının incelenmesi gerekirken, sulh hukuk mahkemesinin görevine giren bir husus bulunmadığı halde yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.