Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/19345 K.2013/7219

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden; davalı koca tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Ana-baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulurken analık-babalık duygularının tatmin edilmesine ve geliştirilmesine özen gösterilmesi gerekir. Velayeti anneye bırakılan müşterek çocuk 2006 doğumludur. Çocuğun baba yanında yatıya kalacak şekilde, davalı kocanın çalışma gün ve saatleri de dikkate alınarak kişisel ilişki tesis edilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden yazılı şekilde kişisel ilişki tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı kadının kayın validesine tokat attığı, evdeki eşyalara zarar verdiği, eşinin ailesini istemediği; davalı kocanın ise davacı eşine karşı fiziksel şiddet içeren davranışlarda bulunduğu, ailesinin evliliğe müdahalesine izin verdiği, davacı kadını istemediği, ağır hakaretlerde bulunduğu ve tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken hatalı kusur belirlemesi nedeniyle davacı kadının maddi tazminat (TMK md. 174/1) ve manevi tazminat (TMK md. 174/2) taleplerinin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.