Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/1955 K.2013/2262

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, reddedilen kendi boşanma davası yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise birleşen boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 29.01.2013 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, eşine hakaret ettiği, müşterek çocuğa şiddet uyguladığı, eşini sadakatsizlikle suçladığı; buna karşılık davalı-davacı kadının da, kocasına tanık M. T. ifadesinde geçen şekilde ağır hakaretlerde bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında her iki tarafta dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, her iki boşanma davasının da kabulüne karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru bulunmamıştır.