Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/19562 K.2013/6182

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından, davacı yararına hükmedilen tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davadan feragat, kesin hüküm gibi sonuç doğurur (HMK md. 311/1). Feragatin hasıl ettiği bu sonuç, boşanma davaları bakımından davanın bu sebeple reddi yönünde karar oluşturmasını zorunlu kılar. Özellikle, Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesinde yer alan fiili ayrılık sebebine dayalı boşanma davalarında, boşanma sebeplerinden herhangi biriyle açılmış bulunan bir boşanma davasında "davanın reddine" dair verilmiş bir kararın aranması, feragat halinde ret kararı verilmesini gerektirmektedir. Hal böyleyken, davanın feragat sebebiyle reddi kararı verilmeyip, aynı sebeple "davada karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş, bu aykırılık temyiz edenin sıfatına ve temyizin kapsamına göre bozma sebebi yapılmamış, yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a)Davacı yararına boşanma davasının açılmış olması sebebiyle Türk Medeni Kanununun 169. maddesi gereğince, dava tarihinden geçerli olmak üzere 28.10.2008 tarihli oturumda ara kararı ile takdir edilen ve dava süresince geçerli olan tedbir nafakasına ilişkin davalının temyiz itirazları yersizdir.

b)Dava, boşanmaya ilişkin olup, davacı vekili 14.02.2012 tarihli oturumda davadan feragat etmiştir. Davacı tarafından bağımsız olarak harcı ödenmek suretiyle açılmış Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayanan bir nafaka davası mevcut değildir. Bu husus nazara alınmadan davacı yararına ayrıca Türk Medeni Kanununun 197. maddesi gereğince karar tarihinden itibaren aylık 500 TL tedbir nafakasına hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.