Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/19756 K.2013/12637

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma kararı ile müşterek çocuğun velayeti anneye verilmiş bu karar 15.07.2008 tarihinde kesinleşmiştir.

Tarafların boşanma öncesi Bursa ilinde yaşadıkları,davalı annenin boşanma sonrası Ankara iline taşındığı, müşterek çocuğun 2011 yılı Haziran ayında Bursa iline gitmek istediği, akabinde tarafların çocuğun Bursa ilinde okula gitmesi hususunda anlaştıkları, davalı annenin 15.09.2011 tarihli noterde düzenlenmiş muvafakatnameyi çocuğun okul işlemleri ile ilgili olarak davacı babaya verdiği anlaşılmaktadır.

Davacının yeniden evlendiği, eşinin çocuğu yanlarında istemediği, müşterek çocuğun fiilen baba yanında kalmadığı, babaanne ve dede tarafından bakıldığı 16.05.2012 tarihli uzman raporunda. 2002 doğumlu Tuna'nın Haziran ayında Bursa'ya gelmek istemesi üzerine annesinin kendisini Bursa'ya gönderdiğini, bundan sonrası için Ankara’da yaşamak istediğini belirttiği ve çocuğun anneye özlem duyduğunun gözlemlendiği belirtilmiştir.

Davacı babanın fiilen çocukla birlikte yaşamaması, tarafların anlaşmaları sonucu müşterek çocuğun Bursa ilinde eğitimine devam etmesi ve çocuğun isteği gözönüne alındığında, çocuğun üstün yararı velayetinin annede kalmasını gerektirmektedir Bu durumda. Türk Medeni Kanununun 183. ve 349. madde koşulları oluşmadığından davanın reddi gerekirken, yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.