Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20025 K.2013/5946

Taraflar arasındaki "boşanma" ve bağımsız olarak açılan "nafaka" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından, asıl dava ve tazminat istekleri hakkında verilen hüküm ve lehine hükmedilen nafakanın miktarı yönünden; davacı-davalı (koca) tarafından ise, kadın lehine hükmedilen yoksulluk ve tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle davalı-davacı (kadın) yararına da vekalet ücreti takdir edildiğine göre, kadının müstakil olarak açmış olduğu asıl dava ile birleştirilerek görülen nafaka davasının da kısmen kabul edildiğinin kabulü gerekmesine göre davacı-davalı (koca)'nın bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı-davacı (kadın)'ın temyiz itirazlarına gelince;

Davacı-davalı (koca) tarafından açılan boşanma davası, 24.04.2012 tarihli dilekçe ile yetkili vekili tarafından ıslah edilmiş, ıslahla dava, evliliğin "akıl hastalığı" sebebiyle mutlak butlanla sakat olduğundan bahisle evliliğin iptali davasına dönüştürülmüştür. Mahkemece psikiyatri uzmanının verdiği 27.03.2012 tarihli rapor esas alınarak, davacının akıl sağlığının yerinde olmadığı gerekçesiyle evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptaline karar verilmiştir.

Hükme esas alınan tek hekim tarafından verilen rapor, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacının vesayet altına alınmasına esas teşkil eden 23.08.2007 tarihli sağlık kurulu raporunda "epilepsi - hafif mental retardasyon" tanısı konulduğu görülmektedir. Bu rapor da davacının akit tarihindeki durumunu göstermekten uzak ve hastalığının evlenmesine engel oluşturacak bir akıl hastalığı niteliğinde olup olmadığını duraksamasız olarak ortaya koyar mahiyette değildir.

O halde mahkemece; davacı hakkında akit tarihinde evlenmesine engel oluşturacak derecede akıl hastası olup olmadığı konusunda resmi sağlık kurulu raporu alınması ve hasıl olacak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik ve yetersiz rapora dayanılarak hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.