Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20311 K.2013/6465

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmedilen tazminatlar yönüden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden; tanık anlatımlarında geçen ve mahkemece davalı-davacı kocaya kusur olarak yüklenilen olayların; davacı tarafından açılan ve 18.07.2005 tarihinde feragat ile sonuçlanan boşanma davasının açılmasından önce gerçekleştiği; vaki feragat nedeniyle davacının artık bu olaylara kesin hüküm nedeniyle dayanma imkanını yitirdiği gibi, yapılan feragat işleminden sonra tarafların yeniden biraraya gelip barıştıkları ve barışma olayından sonra bir süre birlikte yaşayıp tekrar ayrı yaşamaya başladıkları anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı kadının 2012 yılında başvurusu üzerine koca aleyhine 4320 sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararının herhangi bir belgeye dayanmadığı, "yaklaşık ispat kuralı" gereğince tedbire hükmedildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle, 4320 sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararı, boşanma davası için bir delil değeri taşımamaktadır.

Tarafların en son ayrı yaşamalarına neden olan olayda ise, birlik görevlerini yapmaktan kaçınan, eşini ve ailesini müşterek konutta istemeyen kadın tamamen kusurlu kabul edilmelidir. Açıklandığı gibi, davalı-davacı kocaya yüklenebilecek bir kusurlu davranış kanıtlanamamıştır. Tamamen kusurlu eş yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesindeki tazminatlara karar verilemez.

O halde davacı-davalı kadının tazminat taleplerinin reddi yerine; mahkemece yazılı şekilde maddi ve manevi tazminat takdiri isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.