Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20543 K.2013/6628

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalının çocuğuna kötü davrandığı, eşine ve kayınvalidesine hakaret ettiği; davacı kocanın ise eşine bağımsız konut sağlamadığı, annesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı ve eşini babaevine bırakıp tekrar almadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında taraflar boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurludur.

Davalının da kusuru gerçekleştiğine göre boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşıldığından tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması sonucu itibariyle doğru bulunmuş, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davalı kadın, cevap dilekçesinde "hiçbir işte çalışmadığını ve fakir babasına sığındığını" beyan etmiştir. Bu beyan yoksulluk nafakası talebi niteliğindedir (TMK.m.175). Davalı kadının bu talebi ile ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi doğru görülmemiştir.