Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20678 K.2013/6745

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, her iki tarafın davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı koca Türk Medeni Kanununun 164. maddesi gereğince terk hukuki sebebine dayanarak boşanma istemiştir. Terk sebebiyle ihtarın 15.03.2011 tarihinde çekildiği ihtarın 29.03.2011 tarihinde davacı-davalı kadına tebliğ edildiği, kadının 18.03.2011 tarihinde şiddetli geçimsizlikten dava açtığı anlaşılmaktadır. Davacı-davalı kadın ihtar kararı kendisine tebliğ edilmeden boşanma davası açtığından açılan boşanma davasının dava tarihi itibariyle ayrı yaşama hakkını kazanmıştır.

Artık iki ay içinde eve dönmesi beklenemez. İhtarın geçersiz olduğu anlaşılmaktadır. Davalı-davacı kocanın şiddetli geçimsizlikten bir davası da yoktur. Açıklanan bu durum karşısında mahkemece davalı-davacı kocanın terk sebebine dayalı davasının reddine karar verilmesi gerekirken, kocanın Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinden açılmış bir davasının olmadığı düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın davacı-davalı kadına fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalının boşanma davasının kabulüne (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.