Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20782 K.2013/6679

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminatın miktarları yönünden, davalı (koca) tarafında da; temyize cevap dilekçesiyle (katılma yoluyla), davacı lehine hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı da, süresi içinde 27.8.2012 günü verdiği temyize cevap dilekçesiyle hükme ilişkin itirazlarını bildirerek temyiz talebinde bulunmuş (HUMK.m.433/2) ise de, temyiz harcı yatırılmadığı gibi, dilekçenin temyiz defterine kaydedildiğine ilişkin bir bilgi de bulunmadığından, davalının temyize cevap dilekçesinde ileri sürdüğü temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.