Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20870 K.2013/7484

Taraflar arasındaki "boşanma ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm, davacı-karış davalı (koca) tarafından, karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, kendi maddi tazminat talebinin reddi, manevi tazminatın miktarı ve velayet yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından da, kusur belirlemesi, nafakaların miktarı, koca yararına hükmedilen manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece her iki taraf da kusurlu bulunmakla birlikte; kocasına göre kadının daha fazla kusurlu olduğu kabul edilerek, boşanmaya karar verilmiştir.

Yapılan tahkikat ve toplanan delillere göre davalı-karşı davacı kadının, başka bir erkekle mesajlaşmak suretiyle güven sarsıcı davranışlar içine girdiği, buna karşılık davacı-davalı kocanın ise, eşine karşı küfürlü hitapta bulunduğu, geçim ve bakımla ilgili birlik görevlerini ihmal ettiği ve eşinin rahatsızlığı esnasında onunla ilgilenmediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece davalı-karşı davacı kadının daha fazla kusurlu bulunması doğru olmadığı gibi, eşit kusur halinde manevi tazminata karar verilemeyeceği halde (TMK.md.174/2), davacı-karşı davalı koca yararına manevi tazminat takdiri de doğru olmamış; bozmayı gerektirmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Değerli çoğunluk ile “gerçekleşen vakıalar” konusunda 2. bentte gösterilen gerekçeye aynen katılıyorum. 2. bentte gösterilen vakıalara göre erkek eşin “ağır kusurlu” olduğu düşüncesindeyim.