Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/21329 K.2013/7756

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir. Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşinin bağımsız konut temini isteğine rağmen eşini kendi ailesiyle birlikte oturmaya zorladığı ve ona psikolojik baskı uygulayarak ailesiyle görüştürmediği; buna karşılık davalı kadının ise, kocasına hakarette bulunduğu, birlik görevlerini yerine getirmekten kaçındığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre, boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir ve evliliğin devamında yarar kaldığından da söz edilemez. Az kusurlu olan davalı kadının boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup; davada Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiştir.

Açıklanan nedenlerle; mahkemece boşanma kararı verilmesi isabetli olmakla birlikte, karar gerekçesi yerinde olmadığından. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca gerekçenin açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek boşanma hükmünün onanmasına karar vermek gerekmiş; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan, bu yöne ve diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda birinci bentte açıklandığı gibi; davalı kocasıyla eşit veya ondan daha fazla kusurlu değildir. Bu durumda; kusuru tazminat talep etmesine engel olmadığı halde; mahkemece kusur durumu gerekçe gösterilerek, davalının maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi (TMK. md. 174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.