Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/21546 K.2013/7826

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı koca tarafından; maddi ve manevi tazminat yönünden; davalı kadın tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; davacının anne babasının davacının yanında yerleşmek niyetiyle kalmadıklarını kabul edilerek, terk nedenine dayalı davanın kabulüne karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı kocanın ailesinin kadının evden ayrılmasından itibaren oğullarıyla birlikte oturdukları, hatta kendi evlerini satılığa çıkardıkları anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadının ihtarla çağrıldığı evin bağımsız olduğundan söz edilemez. Bu halde, davalı kadın eve dönmemekle haklıdır. Davacının terk sebebine dayalı davasının reddi gerekirken kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Davacının anne ve babasının kendilerine ait ayrı bir evlerinin olduğu ve taraflardan ayrı oturdukları anlaşılmaktadır. Davalının ortak konutu terk etmesinden sonra oğullarının yanına sürekli onunla birlikte oturma amacıyla geldiklerini ve yerleştiklerini kabule yeterli delil bulunmamaktadır. Eşi evde olmayan oğullarına, yemek, çamaşır, temizlik gibi ev işlerinde yardımcı olmak amacıyla ara ara gelip kalmaları, geçici kaldıklarını göstermektedir.

Bu şekilde kalma, konutun bağımsızlığını ortadan kaldırmaz ve davalıyı dönmemekte haklı kılmaz. Terke davalı dava açıldıktan, başka bir ifade ile, boşanma şartları oluştuktan sonra, davacının babasının kendi evini satılığa çıkartmış olması davaya etkili değildir. Bu bakımdan ihtar istek tarihinden önceki dört ayda ve ihtar süresi zarfında, konut bağımsız niteliğini korumaktadır.

Usulüne uygun ihtar tebliğ edildiği halde, davalı ortak konuta dönmemekte haklı olduğunu kanıtlayamamıştır. Bu sebeple sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.