Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/2208 K.2012/21949

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece her ne kadar davalı kadının daha fazla kusurlu olduğu kabul edilerek boşanmaya karar verilmişse de; toplanan delillerden, davalı kadının kocasına ağır sözlerle hakaret ettiği, davacı kocanın da eşini ailesiyle birlikte oturmaya zorladığı ve ailesinin evlilik birliğine müdahalelerine karşı çıkmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemenin davalı kadına kusur olarak yüklediği telefon mesajıyla tehdit ve hakaret eyleminin ise kadının yakını olan Arif adlı şahıs tarafından gerçekleştirildiği, davalı kadının bu olaya katıldığına ilişkin bir delilin mevcut olmadığı; davalı kadına, mevcut diğer hakaret olayı dışında bu olay nedeniyle de kusur yüklenmesi doğru olmamıştır. Gerçekleşen bu olaylara göre, tarafların evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında her iki taraf da kusurludur.

Tarafların kusurunun diğerinden fazla olduğu söylenemez. Taraflar eşit kusurlu kabul edilmelidir. Eşit kusur halinde de boşanma kararı verilmesine yasal bir engel bulunmadığından (TMK m. 166/1), mahkemenin karar gerekçesi yerinde değilse de; boşanma kararı hüküm sonucu olarak doğrudur.

Hüküm sonucu esas bakımından usul ve kanuna uygun olup da, gösterilen gerekçe doğru görülmezse gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanması gerektiğinden (HUMK m. 438/son); boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davalının yoksulluk nafakasına (TMK m. 175) ilişkin bir talebi bulunmadığı ve hakim talep sonucuyla bağlı olduğu (HUMK m. 74; HMK m. 26) halde; kesin hüküm oluşturacak şekilde davalı yönünden yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.