Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22214 K.2013/9690

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kadının boşanma davasının kabulü, kendisinin reddedilen manevi tazminat talebi yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kusur belirlemesi, kendi tazminat ve tedbir nafakası taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı (koca)'nın temyizinin incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden; tarafların fiilen çok kısa süre birlikte yaşadıkları, davalı-davacı (kadın)'ın maddi yönden eşinin güvenini sarsan davranışlar içine girdiği, kocasına hakaret ettiği ve onu tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Tanık Gülgün'ün ifadesinde açıkladığı olaylar ise, davalı-davacıdan duyuma dayalı olup; somut bilgiye dayanmadığından, sabit kabul edilemez. Bu durumda; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren ve boşanmaya sebep olan olaylarda, kusurun tamamen davalı-davacı (kadın)'da olduğu ve davacı-davalı (koca)'ya bir kusur yüklenemeyeceği göz önüne alınarak; kabul koşulları oluşmayan davalı-davacı (kadın)'ın davasının reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıdaki bentte açıklandığı gibi; boşanmaya sebep olan olaylarda, davacı-davalı (koca)'nın kusuru kanıtlanamamıştır. Durum böyleyken; mahkemece, hatalı kusur belirlemesi nedeniyle, davacı-davalı (koca)'nın manevi tazminat (TMK.m.174/2) talebinin reddi de doğru olmamıştır.