Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22920 K.2013/8593

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velayet ve ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tanıkların taraflardan aktardıkları olaylar hükme esas alınamaz.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak hükmün boşanmaya ilişkin bölümü temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yoksulluk nafakasında nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmamasına göre (TMK.m.175) davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

3-Boşanmanın eki niteliğindeki maddi ve manevi tazminata hükmedebilmek için tazminat yükümlüsünün kusurlu, talep eden eşin ise kusursuz veya diğerine göre az kusurlu olması gerekir (TMK.m.174/1-2). Toplanan delillerden boşanmaya neden olan olaylarda, davalı kocaya kusur olarak yüklenecek bir davranışın varlığının isptalanmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyleyken davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.