Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/23175 K.2013/8874

Taraflar arasında karşılıklı açılan "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davalı-davacı (kadın) tarafından, kusura ilişkin gerekçesi, lehine hükmedilen nafakanın miktarı ve tazminat istekleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (kadın)'ın nafaka miktarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir. 2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı (koca)'nın, eşine fiziki şiddet uygulamaya kalkıştığı, annesinin evlilik birliğine müdahalesine kayıtsız kaldığı ve çocuğu olmadığını belirterek "istemediğini" söyleyip eşini götürüp baba evine bıraktığı; buna karşılık, davalı-davacı (kadın)'ın ise, daha modern bir hayat sürmek istediğini ve bu sebeple davacı eşiyle evliliği götüremediğini söyleyerek birliğin mutluluğunu sağlama konusundaki özen yükümlülüğüne (TMK. m. 185/2) aykırı davrandığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında, davacı-davalı (koca)'nın, eşine göre daha fazla kusurlu olduğu kabul edilmesi gerekirken; "eşit kusurlu" kabul edilmesi ve buna bağlı olarak davalı-davacı (kadın)'ın maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUC