Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/23559 K.2013/8993

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından; kadının davasının kabulü ve kusur belirlemesi yönünden, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-karşı davalı kocanın temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-karşı davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece, "boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu" kabul edilmiş ise de, yapılan soruşturma toplanan delillerden; tanık beyanlarında geçen ve davalı-karşı davacı kadına kusur olarak atfedilen hakaret olayının 2009 yılı Haziran ayında gerçekleştiği ve bu olaydan sonra evlilik birliğinin devam ettiği anlaşılmaktadır. Affedilen ya da hoşgörü ile karşılanan olaylar ise kusur olarak kabul edilemez.

Evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşine sinkaflı küfürler edip, evden kovan ve birlik görevlerini yerine getirmeyen davacı-karşı davalı kocanın, cinsel birliktelikten kaçınan ve aşırı kıskanç olan davalı-karşı davacı kadına göre daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyleyken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur tespiti sonucu davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat isteklerinin reddedilmesi doğru görülmemiştir.