Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/23630 K.2013/10728

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, karşı boşanma davası, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat ve nafaka yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle davalı karşı davacı (koca)'nın, eşinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bir kusuru gerçekleşmediğinden manevi tazminat talebinin reddi bu sebeple sonucu bakımından doğru olmasına göre; davacı-karşı davalı (kadın)'ın manevi tazminata ve lehine hükmedilen nafakaların miktarına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

a) Tarafların 2007 yılı Nisan ayından beri ayrı yaşadıkları anlaşılmaktadır. Dinlenen davalı-karşı davacı (koca) tanıklarının beyan ettikleri olaylar, ayrılmalarından önceki döneme aittir. Bu tarihten sonra davalı-karşı davacı (koca) tarafından eşi aleyhine 8.12.2009 tarihinde açılan boşanma davası reddedilmiş, karar 18.07.2011 tarihinde kesinleşmiştir.

Bu karar, kadının sebebiyet verdiği bir geçimsizlik bulunmadığı ve dava tarihine kadar ki olaylardan dolayı kusursuz olduğuna kesin hüküm teşkil eder. Sözü edilen davadan sonra taraflar bir araya gelmediklerine ve davacı kadından kaynaklanan yeni bir olay ortaya konulmadığına göre, artık davacı-karşı davalı (kadın)'a kusur yüklenemez. Davalı-karşı davacı (koca)'nın ise evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği toplanan delillerle gerçekleşmiştir.

Bu durumda davalı-karşı davacı (koca) tamamen kusurludur. O halde koca tarafından açılan karşı boşanma davasının reddi gerekirken kabulü doğru bulunmamıştır.

b)Yukarıda (a) bendinde gösterilen sebeple boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı (koca) tam kusurlu olup kadına atfı kabil bir kusur bulunmamaktadır. Boşanma yüzünden davacı-karşı davalı (kadın) mevcut menfaatlerini kaybettiğine göre yararına Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince uygun miktarda maddi tazminat tayini gerekirken, isteğin reddi doğru görülmemiştir.