Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/24268 K.2013/21706

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; her iki boşanma ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 24.9.2013 günü temyiz eden davalı-davaı A.S. ile vekili Av. E. D. T.geldiler. Karşı taraf davacı-davalı F. S. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, "evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasının tamamen kadının kusurlu tutum ve davranışlarından kaynaklandığı, kocaya atfedilebilecek herhangi bir kusurun gerçekleşmediği" belirtilerek, kocanın boşanma davasının kabulüne, kadın tarafından açılan birleştirilen boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Mahkeme, kadının eşinin ve kayınvalidesinin şiddetine maruz kaldığı tanıklarca beyan edilmiş ise de, yaşanan bu olaylardan sonra kadının iki kez barışma girişiminde bulunmakla, bu olaylardan dolayı eşini affettiği veya en azından hoşgörüyle karşıladığını, bu sebeple kocanın artık kusurlu sayılamayacağını açıklamıştır.

Oysa barışma giriminden sonra davacı-davalı (koca)'nın ortak konuta dönen eşini polis zoruyla uzaklaştırdığı, kapının kilidini değiştirdiği ve bir başka kadınla samimi vaziyette görüldüğü, bu suretle güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadın da boşanma davası açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmesine göre, kadın tarafından açılan birleştirilen boşanma davasının da kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile bu davanın reddi doğru bulunmamıştır.