Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/24323 K.2013/17982

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden, tarafların Manisa 2. Aile Mahkemesinin 2010/50 esas, 2010/623 karar sayılı ilamı ile, reddedilen ilk boşanma davasının kesinleşmesinden sonra üç yıl süre ile biraraya gelmedikleri gerekçesiyle, Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi gereğince boşanmalarına karar verildiği ve bu ilamın 31.03.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bu karar ile, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğini taşıyan ve davalıdan kaynaklanan bir davranışın olmadığı hususu kesin hüküm haline gelmiştir. O halde, davacının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre de;

Manevi tazminata ilişkin talebin kısmen reddi durumunda, karşı taraf vekili yararına tarifenin üçüncü kısmına göre hükmedilecek vekalet ücretinin, davacı lehine belirlenen ücreti geçemeyeceği (Av.As.Ücr.Tarifesi.md.10/2) nazara alınmadan, reddedilen miktar üzerinden, davalı lehine davacı lehine hükmedilen ücretten fazla vekalet ücreti tayini doğru bulunmamıştır.