Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/24439 K.2012/28824

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukukî Veçhelerine Dair 1980 tarihli L.H.Sözleşmesi, koruma hakkı ihlal edilerek çocuğun mutat meskenin bulunduğu ülkeden, diğer bir ülkeye götürülmesi veya alıkonulmasının zararlı etkilerinden uluslararası alanda korunması amacına (Söz.md.l) yönelik olup, çocuğun derhal mutad meskenin bulunduğu ülkeye iade edilmesini sağlamaya yönelik hükümler ihtiva etmektedir.

Sözleşmeye göre, çocuğun mutad meskeninin bulunduğu ülkeye iade edilmesi için, önceden mutad meskeninin bulunduğu ülke makamlarından alınmış velayete veya kişisel ilişki kurma hakkına dair bir kararın varlığı gerekmediği gibi böyle bir kararın mevcut olması durumunda, bunun çocuğun haksız olarak götürüldüğü veya alıkonulduğu devlette tanınması veya tenfîz edilmesi zorunluluğu da bulunmamaktadır (Söz.md.

15).Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı annenin 31/07/2011 tarihinde, mutat meskenleri olan Almanya'dan müşterek çocuk 01/07/2002 doğumlu E.'yi de alıp altı haftalığına tatil amacıyla Türkiye'ye getirdiği, sonrasında Almanya'ya dönmediği, çocukları, babanın kanundan doğan koruma hakkını ihlal etmek suretiyle haksız olarak alıkoyduğu anlaşılmaktadır.

İade isteğinin reddini gerektirecek vahim bir tehlikenin varlığı veya geri dönmelerinin çocukları fiziksel ve psikolojik bir tehlikeye maruz bırakacağı ya da başka bir şekilde müsamaha edilemeyecek bir duruma düşüreceğine dair ciddi bir riskin (Söz. md. 13/b) ve sözleşmede kabul edilen diğer iadeden kaçınma sebeplerinin varlığı kanıtlanamadığına göre; isteğin kabulü gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması doğru bulunmamıştır.