Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/24605 K.2013/9827

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-İlk derece mahkemelerinin kararlarını bozup kaldırma yetkisi Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428. maddesi ve Yargıtay Kanununun l. maddesine göre münhasıran Yargıtay'a aittir. Mahkemece 6.7.2009 tarihinde tarafların Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi uyarınca boşanmalarına karar verilmiş, bu karar taraflara tebliğ edilmeden, davacı 4.5.2012 tarihli dilekçeyle hüküm kesinleşmeden davasından feragat etmiştir. Mahkemece 3.7.2012 tarihli ek karar ile davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir. Mahkemenin feragat dilekçesi üzerine kendi kararını kendisinin kaldırması isabetsizdir. Bu sebeple mahkemenin 3.7.2012 tarihli ek kararının bozularak kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-İşin esasının incelenmesine gelince;

Davacı kadın Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi gereğince işbu davayı 15.05.2009 tarihinde açmıştır. Anlaşmalı boşanma davasına ilişkin hükümden sonra karar henüz kesinleşmeden davalı kocanın 20.04.2012 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Boşanma kararı kesinleşmeden davalı kocanın ölümü üzerine evlilik ölümle sona ermiştir. Davacı kadın 4.5.2012 tarihli dilekçesiyle davasından feragat etmiştir. Evlilik ölümle sona erdiğinden davacı kadının davadan feragati sonuç doğurmaz.

Davalı kocanın davacı kadın dışındaki yasal mirasçılarının feragat tarihinden sonra Türk Medeni Kanununun 181/2. maddesi uyarınca kusur belirlemesi yönünden davaya devam ettikleri anlaşılmaktadır. Boşanma davası konusuz kalmış ise de, mirasçıların talebi nedeniyle davacının kusurunun belirlenmesi yönünde karar verilmesi gerekir.

Şu halde davalının ölümü nedeniyle boşanma konusunda karar verilmesine yer olmadığına ve kusur belirlemesi yönünden bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.