Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/24784 K.2013/10599

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı koca tarafından; reddedilen kendi boşanma davası ile kadının kabul edilen boşanma davası (her iki dava) yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise; kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı kocanın eşine birden fazla kez fiziksel şiddet uyguladığı ve güven sarsıcı davranışlarının bulunduğu, buna karşılık davalı- karşı davacı kadının ise sadakatsiz tutum ve davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-karşı davalı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın da davasının kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davacı-karşı davalı kocanın davasının reddi doğru bulunmamıştır.