Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/25303 K.2013/11070

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davalı-davacı koca daha ağır kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; tarafların karşılıklı olarak birlik görevlerini yerine getirmedikleri; ayrıca, davacı-davalı kadının eşine hakaret ettiği, davalı-davacı kocanın ise eşini ortak konutdan uzaklaştırmak için, gece yarısı akrabasının evine bıraktığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; boşanmaya sebep olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Durum böyleyken, mahkemece, eşine göre kocanın daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; eşit kusurlu eş yararına tazminatlara hükmedilemeyeceği (TMK.m.174/1-2) halde, davacı-davalı (kadın) yararına maddi ve manevi tazminat takdiri de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.