Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26451 K.2013/12332

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, eşya alacağı davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, evlilik birliği içinde alınan eşyalarının iadesini talep etmiş, mahkemece istek Türk Medeni Kanununun 226/1. maddesi kapsamında değerlendirilmiş ve iddianın ispatlanamadığı gerekçe gösterilmek suretiyle isteğin reddine karar verilmiştir. Olayları açıklamak taraflara, hukuki nitelendirme ise hakime aittir (BK.04.06.1958 tar.15/6, HMK.md.33).

Davacı evlilik birliği içinde alınan eşyaların iadesini, bu olmadığı takdirde ise yarı payının bedelini talep ettiğine göre, talebinin Türk Medeni Kanununun 222. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Tarafların her ikisi de, dava konusu eşyaların kişisel malları (TMK.md.220) olduğunu iddia etmiş; ancak, bu hususu kanıtlayamamışlardır. Bu durumda.

Türk Medeni Kanunun 222/2. maddesi uyarınca, bu eşyaların tarafların “paylı mülkiyetinde” olduğunun tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken; mahkemece hatalı değerlendirme ile talebin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu eşyaların davalı erkek eş tarafından alındığı ve ona ait olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Davacının bu mallarıın edinilmesine katkısı varsa mal rejimi sonlandığında değer artış payı alacağı (TMK.md.227) isteyebilmesi mümkündür. Eşler arasında mal rejimi sonlanmadığına göre, tasfiyeye yönelik istekte bulunulamaz. Dava konu eşyaların davacıya ait olduğu kanıtlanamadığı gibi davalıya ait olduğu dosya kapsamı ile bellidir. Aidiyet konusunda ispat yükü davacıya ait olup ispat gerçekleşmemiştir. Yerel mahkeme hükmünün gerekçelerine aynen katılıyorum.