Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26651 K.2013/12196

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; birleştirilen davanın kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası talebinin reddi, tazminat talepleri hakkında bir karar verilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davacı-davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmişse de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşini ailesiyle birlikte yaşamaya zorladığı, ailesinin eşine fiziksel ve psikolojik şiddet uygulamasını engel olmaya çalışmadığı, davacı-davalı kadının da güven sarsıcı davranış içine girdiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davalı-davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece davacı-davalı kadının daha ağır, davalı-davacı kocanın daha az kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; davalı-davacı kocanın boşanma davası yönünden, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiği ve kocanın boşanma davasının kabul edilmesi hüküm sonucu itibariyle doğru olduğundan.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca hükmün gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı-davalı kadının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; a-Yukarıdaki bentte açıklandığı gibi, davacı-davalı (kadın) kocasına göre daha fazla kusurlu olmadığından; kusuru yoksulluk nafakası talep etmesine engel değildir (TMK.md.175). Durum böyleyken, mahkemece kusur durumu gerekçe gösterilerek, yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir. b-Davalı-davacı kadının boşanmanın fer'i olarak, maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat talepleri bulunduğu halde, bu talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi de usul ve yasaya aykırıdır (HMK.md.26).