Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26715 K.2013/11812

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafaka yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden, davalı-karşı davacı kadının sık sık müşterek konutu terk ettiği ve ailesinin kocaya karşı fiziksel şiddet uygulamasına sessiz kaldığı anlaşılmaktadır. Davalı-karşı davacı kadın; kocanın kendisine şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, ailesiyle oturması için baskı yaptığını ileri sürmüş ise de; açtığı Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı boşanma davasından 18.09.2012 tarihli oturumda feragat etmiştir.

Davalı-karşı davacı kadın, bu feragatinin sonucu olarak kocasının feragat tarihinden önce gerçekleşmiş kusurlu davranışlarına boşanma sebebi olarak dayanma olanağını yitirmiştir. Bu durumda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını ve boşanmayı gerektiren olaylarda kusurun tamamen davalı-karşı davacı kadında olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken mahkemece kocanın kadına oranla daha ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-karşı davacı kadının boşanmanın fer'i nitelikte olan maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası taleplerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.