Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/27326 K.2013/12720

Taraflar arasındaki boşanma ve karşı boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; kadının açtığı asıl davanın reddine, kocanın karşı davasının kabulü ile boşanmaya ve koca yararına manevi tazminata hükmedilmiştir.

Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davalı-karşı davacı kocanın, soruşturmayı gerektirecek bir emare bulunmadığı halde, eşini "hırsızlıkla" suçlayarak Cumhuriyet savcılığına bu konuda şikayette bulunduğu, Cumhuriyet savcılığı tarafından da "kovuşturmaya yer olmadığı kararı" verildiği ve ailesinin evlilik birliğine müdahalesine ses çıkarmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacı-karşı davalı kadının ortak konutu terk etmesi olayı, kendisine kusur olarak yüklenip, kocanın karşı davasının kabulü için gerekçe yapılmış ise de; salt konutun terki olayı, terk hukuki sebebine dayalı olarak açılmış bir dava (TMK md. 164) bulunmadıkça, Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesine dayalı olarak açılan davada tek başına boşanma nedeni olarak kabul edilemez.

Bu durumda; evlilik birliği temelinden sarsılmakla birlikte, bu sonucun gerçekleşmesindeki kusurun, tamamen davalı-karşı davacı kocadan kaynaklandığının kabulü gerekir.

Gerçekleşen bu durum karşısında; mahkemece boşanmaya davacı-karşı davalı kadının davası kabul edilerek karar verilmesi ve kocanın karşı boşanma davasının reddi gerekirken; delillerin hatalı takdiri sonucu, kocanın karşı boşanma davasının kabul edilip, kadının davasının reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.