Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/2960 K.2012/20753

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, kendi tazminat taleplerinin reddi ile nafakaların miktarı yönünden, davalı koca tarafından ise; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen nafakalar ve kendi manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece her ne kadar taraflar eşit kusurlu kabul edilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden davacı kadının kocası ve kayınvalidesine ağır sözlerle hakaret etmesine karşılık; davalı kocanın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eşini ailesiyle birlikte oturmaya zorladığı ve ailesinin evlilik birliğine haksız müdahalesine karşı çıkmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, davalı kocanın eşine göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Durum böyleyken, mahkemece hatalı olarak tarafların eşit kusurlu olarak tespiti ve buna bağlı olarak da davacı kadının maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.