Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/5142 K.2012/25139

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, “davalı ağır kusurlu” kabul edilerek tarafların Türk Medeni Kanunun 166/1. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiştir. Bu sonuca ulaşılırken, “davalının üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediği ve aralarında meydana gelen olaylar” gösterilmiştir.

Oysa yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, tarafların birlikte hacda iken meydana gelen olaylardan sonra barıştıkları, Türkiye’ye dönmelerinden sonra davalının kocasına ilgisizliğini devam ettirdiği, ilk eşinden olan çocuklarıyla bir olup kocasını darp ettiği, davacının da, bir başka kadınla fiilen evliymiş gibi birlikte yaşadığı bu suretle sadakat yükümlülüğünü (TMK.md.185/3) ihlal ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığında duraksama yoktur. Ne var ki bu sonuca ulaşılmasında taraflardan birini baskın kusurlu kabul etmek mümkün olmayıp, her ikisi de aynı oranda kusurludur.

Bu bakımdan davalının “ağır kusurlu” kabul edilmesi doğru değil ise de, gerçekleşen kusur boşanma sebebi oluşturduğundan, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi açıklanan sebeple sonucu bakımından doğru olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, boşanma kararının gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiş (HUMK.md.438/son), gerçekleşen eşit kusur durumuna göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda birinci bentte belirtilen sebeplerle, boşanmaya sebep olan olaylarda, davalının tam ya da ağır kusurlu olmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. Bu durumda davalı yararına davacının mali gücü oranında uygun miktarda yoksulluk nafakası taktiri gerekirken, isteğin reddi doğru bulunmamıştır.