Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/5311 K.2012/24966

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma ve eşya iadesine" ilişkin davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-mukabil davacı (kadın) tarafından her iki boşanma davası ve fer'ileri ile eşyalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava dilekçesinde “aldatma” hadisesinden bahsedilerek, bu sebeple evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ileri sürülmüş olmasına göre, davanın Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayandığının, mahkemece de bu çerçevede hüküm tesis edildiğinin anlaşılmasına göre, davalı-karşı davacı (kadın)’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı, karşı boşanma davasına ilişkin dava dilekçesinde “çehiz ve ev eşyalarının kendisine iadesini” de talep etmiştir. Mahkemece, dava konusu yapılan çehiz ve ev eşyalarının, adet,cins, nitelik ve değerleri açıklattırılmadan ve gösterilecek değeri üzerinden nispi peşin harcı tamamlattırılmadan, bu talebin esası hakkında hüküm kurulmuştur.

Boşanmadan bağımsız ve onun fer’isi niteliğinde olmayan çehiz ve ev eşyaları hakkındaki talep, dava değeri üzerinden ayrıca nispi harca tabidir. Yatırılan başvuru harcı bu talebi de kapsar.

Öyleyse mahkemece, davalı-karşı davacıya, iadesini talep ettiği çehiz ve ev eşyalarının adet, cins, nitelik ve değerlerinin ayrıntılı olarak açıklattırılması, gösterilecek değer üzerinden nispi peşin harcı tamamlaması için süre tanınması (Harçlar K.md.30), sonucuna göre hüküm kurulması gerekir. Bu yönde işlem yapılmadan davalı-karşı davacı aleyhinde çeyiz ve ev eşyaları yönünden "kesin hüküm" oluşturacak şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.