Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/5776 K.2012/10772

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; dilekçenin reddine dair Dairemizin 1.12.2011 gün ve 19758-20437 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Dosya içerisinde bulunan tebligat parçasında, gerekçeli kararın davalı-davacı kadının vekiline tebliğ tarihinin 9.7.2010 olarak yazıldığı, davalı-davacı vekili tarafından 28.7.2010 tarihinde temyiz edildiği, Dairemizce dosya içerisinde mevcut tebligat parçasında yazılı tarih itibariyle "Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesi uyarınca 15 günlük temyiz süresinin geçmiş olması" nedeniyle davalı-davacının temyiz isteminin reddine karar verildiği,

ancak Antalya PTT Başmüdürlüğünün 2.3.2010 tarihli cevabi yazılarından, davalı-davacı vekiline gerekçeli kararın 15.7.2010 tarihinde tebliğ edilmiş olmasına rağmen, tebligat parçasına sehven 9.7.2010 tarihinin yazılmış olduğu, bu durumda davalı-davacı kadının vekili tarafından 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmış olmakla, davalı-davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 1.12.2011 gün ve 2010/19758 esas ve 2011/20437 karar sayılı ilamının 1.bendinin kaldırılmasına,

2-Davalı-davacı kadının, kocanın boşanma davası, kusur, tazminat taleplerinin reddine yönelik temyiz taleplerine hasren yapılan incelemede; a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemenin de kabulünde olduğu gibi boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğu ve böylece kocanın boşanma davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki koşullarının oluştuğunun anlaşılmasına göre; davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür.

Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

c-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-davacı kadın ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 BK. md. 42,43,44,49) dikkate alınarak davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.