Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/584 K.2012/19414

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından; reddedilen boşanma davası ve kusur belirlemesi yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise, kusur belirlemesi, reddedilen nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı-davacı kadın tarafından eşine gönderilen ve hakaret içeren telefon mesajlarının, davacı-davalı kocanın açtığı boşanma dava tarihinden sonraki bir tarihi taşıdığı, kadının bu kusurlu davranışının kocanın boşanma davasında değerlendirilmemesi ve sonraki tarihi taşıyan kadının boşanma davasında kusur olarak değerlendirilmesi usul ve yasaya uygun olduğundan davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın sadakatsiz davranışlar içinde olduğu, ortak konutta birlikte yaşamalarına rağmen davacı-davalı kocanın dava dilekçesindeki beyanı ve davalının beyanlarından fiilen ayrı oldukları, davacı-davalı kocanın zaman zaman davalı-davacı kadına fiziksel şiddet uyguladığı, aşağıladığı, davalı-davacı kadının da eşine telefon mesajları ile hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında iki taraf da kusurlu olmakla birlikte boşanmaya neden olan olaylarda, davacı-davalı koca daha ağır kusurludur. Bu duruma göre davalı-davacı kadının Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi kapsamındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulü ile uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat takdiri gerekirken, reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.