Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/6230 K.2012/25440

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Mahkemece davalı - davacı kadın tamamen kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın 10.08.2010 tarihinde Sincan 2. Aile Mahkemesinde açtığı ve reddedilen boşanma davasından sonra, davalı- davacı kadının eşine hakaret ettiği, davacı-davalı kocanın da eşini evden kovduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit derece kusurludur.

Hal böyle iken davalı-davacı kadının tamamen kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de davalının davacı ile aynı oranda kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı bu sebeple sonucu itibarıyla doğru olup, davalı- davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2- Boşanmaya, neden olan olaylarda taraflar eşit kusurludur, eşit kusurlu eş lehine tazminata hükmedilemez: Bu yön gözetilmeksizin davacı-davalı koca lehine manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda açıklandığı üzere, davacı-davalı koca eşini evden kovduğuna göre ayrı yaşamakta haklı olan davalı-davacı kadının açtığı bağımsız tedbir nafakası davasının kabulü gerekirken reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

4-Davalı- davacı kadın vekili 19.04.2011 tarihli celsede, açtıkları bağımsız tedbir nafakası davasında istedikleri nafakanın boşanmadan sonra yoksulluk nafakası olarak devamı yönünde talepte bulunduğu halde, yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu-olumsuz bir karar verilmeyerek, davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası talebi bulunmadığından yoksulluk nafakası hususunda karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm tesisi de doğru görülmemiştir.