Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/7020 K.2012/26316

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından reddedilen boşanma ve maddi tazminat davaları ile ziynet alacağı davasında reddedilen kısım yönünden; davalı koca tarafından ise ziynet alacağı davasının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kocanın eşini borçlanmaya zorladığı ve eşi bunu kabul etmediğinde ev eşyalarını satıp birlikte yaşamaktan kaçındığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

b)Davacı kadının maddi tazminat isteği kocanın kendisine çektirdiği kredilerden kaynaklanan alacak davasıdır. Bu dava boşanmanın fer'isi niteliğinde olmadığı gibi nispi harcı da alınmıştır. İstek kârz akdine dayalı olup genel hükümlere tabidir ve bu davada asliye hukuk mahkemesi görevlidir. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözönüne alınması zorunludur. Davacının maddi tazminat davası konusunda görevsizlik kararı vermek gerektiğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.