Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/7593 K.2012/27097

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "ziynet alacağı" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar ve ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davalı-davacı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kadının birlik görevlerini yapmadığı, davacı-davalı kocanın ise eşinin annesine eşinden soğuduğunu ve ayrılmak istediğini beyan edip, kül tablasını yere vurarak kızını götürmesini istediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı (koca) daha ağır kusurludur. Hal böyle iken davalı-davacı kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu kusur belirlemesine bağlı olarak kadının maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat taleplerinin reddi doğru görülmemiştir.

3-Davalı-davacı kadının ekonomik ve sosyal durumunun araştırılması için yazılan müzekkereye verilen cevaptan davalı-davacının çalışmadığı belirtilmiş ise de; dinlenen tanıklar davalı-davacı kadının çalıştığını beyan etmişlerdir. Mahkemece davalı-davacı kadının çalışıp çalışmadığı düzenli ve sürekli gelirinin bulunup bulunmadığı araştırılarak yoksulluk nafakası hakkında karar vermek gerekirken hatalı kusur belirlemesine dayanılarak ve eksik inceleme ile yoksulluk nafakası talebinin reddi doğru olmamıştır.