Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/7807 K.2012/27713

Taraflar arasındaki karşılıklı açılan "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarih ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat ile nafaka yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, kendi tazminat isteği ve kadın yararına takdir edilen nafakanın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı-davalı (kadın)’ın, kişilik haklarına saldırı niteliğinde bir hadise ispatlanamamış olup, davacı-davalı (kadın)’ın manevi tazminat isteğinin reddedilmesinin bu sebeple sonucu bakımından doğru olmasına göre, davalı-davacı (koca)’nın tüm, davacı-davalı (kadın)’ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece “her iki davanın kabulü suretiyle tarafların Türk Medeni Kanununu 166/1. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiş, boşanmada taraflar “eşit kusurlu” bulunmuştur. Oysa, davalı-davacı (koca)’nın, eşinin ortak konuta ve aile birliğine dönmesi için 24.09.2010 tarihinde ihtar talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır. İhtar isteği, önceki olayların affedildiğini veya en azından hoşgörü ile karşılandığını gösterir.

Affedilen veya hoşgörüyle karşılanan olaylar sebebiyle de artık kadına kusur yüklenemez. Bu sebeple kadının kusurlu kabul edilmesi doğru değildir. Boşanma yüzünden mevcut veya beklenen menfaatinin ihlal edildiği gözetilerek, kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat takdir edilmelidir. Bu husus nazara alınmadan kadının “eşit kusurlu” olduğunun kabul edilmesi ve buna bağlı olarak maddi tazminat (TMK.md.174/1) talebinin reddedilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.