Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/8332 K.2012/27916

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından, kocanın boşanma davasının kabulü ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmişse de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, ortak konutu terk ederek, birlikte yaşamaktan kaçındığı ve eşini istemediğini söylediği, buna karşılık davalı-davacı kadının ise; ortak kanutun kapısının kilidini değiştirmek suretiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerekir.

Hal böyleyken, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi doğru değilse de; kocanın davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartlarının oluşması nedeniyle verilen kabul kararı sonucu itibarıyla doğru olup, davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile davacı-davalı kocanın davasının kabulüne ilişkin karar gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK.md.438/son) ve buna bağlı olarak da aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açılandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte; eşine göre davacı-davalı koca daha fazla kusurludur. Durum böyleyken davalı-davacı kadın kocasına göre daha fazla veya eşit kusurlu olmadığı ve kusur dağılımı da davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabul edilip uygun miktarda takdir edilmesine yasal bir engel oluşturmadığı halde; mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilip, davalı-davacı kadının maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.