Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/8568 K.2012/28396

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından; kocanın kabul edilen boşanma davası, reddedilen kendi boşanma davası, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası, tazminatlar, ziynetler ve yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-davacı asıl 4.6.2012 tarihli dilekçe ile hükmün boşanma kararına ilişkin bölümleri hakkındaki temyiz itirazlarından feragat ettiğinden, boşanma hükmüne yönelik temyiz itirazlarının feragat nedeniyle reddine,

2-Davalı-davacının diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

b-Mahkemece; davalı-davacı kadın tamamen kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, buna karşılık davalı-davacı kadının ise kocasını ve ailesini sürekli olarak hatalı ve suçlu göstermeye çalışıp, eşi ve kayınvalidesine etki edeceği düşüncesiyle büyü yaptırmaya çalıştığı; böylelikle kocasının güven duygusunun zedelenmesine yol açtığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında; evlilik birliğinin temelinden sarsılması ve boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Durum böyleyken; mahkemece davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olarak kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; yoksulluk nafakası (TMK.m.175) talep ettiği halde; kadının bu talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur (HMK.m.26).