Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/8977 K.2012/28582

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından; maddi tazminat ve nafaka miktarı ile manevi tazminat talebinin reddi yönünden, davalı- davacı (koca) tarafından ise her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; tarafların karşılıklı olarak birlik görevlerini yerine getirmedikleri, davalı- davacı kocanın ayrıca evi terkederek birlikte yaşamaktan kaçındığı ve eşi için" ben bu evliliği bitirdim, istemiyorum" dediği anlaşılmaktadır.

Bu durumda evlilik birliğinin tarafların açıklanan kusurlu davranışları ile temelinden sarsıldığı; bu sonucun gerçekleşmesinde, davalı- davacı kocanın, davacı-davalı kadına göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Her iki taraf da boşanma isteği ile dava açmış olduğuna göre; davalı-davacı kocanın davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur.

Açıklanan nedenlerle boşanmaya davalı-davacı kocanın davasının da kabulü ile karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.