Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/10121 K.2013/23967

Taraflar arasındaki "boşanma" davası ile "nafaka" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; her iki dava ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı (kadın)'ın bundan önce 22.09.2011 tarihinde kocası aleyhine açtığı boşanma davasından 29.11.2011 tarihinde feragat ettiğinin anlaşılmasına, bundan sonra kocanın kusuru yüzünden ayrı yaşamakta haklı olduğuna dair bir delil getirilmemiş bulunmasına göre, davalı-davacı (kadın)'ın Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayanan birleştirilen nafaka davasına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma davasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı-davalı (koca) tanıklarının, davacıdan aktardıkları olaylar sabit kabul edilemez. Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi gereğince, boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Dinlenen davacı-davalı (koca) tanıklarının sözleri, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizliği kabule elverişli ve yeterli değildir. Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde yer olan çekilmezlik ve temelden sarsılma unsurları davada gerçekleşmemiştir. Bu bakımdan davasının reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi doğru bulunmamıştır.