Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/10426 K.2013/23914

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine, davacı kadının boşanmakla yoksulluğa düşemeyeceğinin anlaşılmasına göre, kadının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir. 2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, davacı kadının ağır kusurlu olduğu, kocanın ise kusuru bulunmadığı nedeniyle tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı kocanın devamlı alkol alarak eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve sürekli hakaret ettiği, davacı kadının ise boşanmayı gerektirir herhangi bir kusurunun kanıtlanmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemenin, kocanın iddiaları karşısında, davacı kadının sessiz kalmasının kusuru kabul ettiği gerekçesinin hukuki dayanağının bulunmadığı, bu durumda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda, davalı kocanın tamamen kusurlu olduğu ve kadının herhangi bir kusurunun bulunmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu husus gözetilmeden davacı kadının ağır kusurlu olarak kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.m.174/1-2) taleplerinin reddi doğru olmamıştır.