Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/11490 K.2013/24890

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat istekleri hakkında verilen hüküm ve vekalet ücreti yönünden; davalı (koca) tarafından da, hüküm altına alınan ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının, lehine manevi tazminat hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazları yerinde olmadığı gibi, davalının da hüküm altına alınan ziynetlere yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacının diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

a-Davalı (koca) tarafından davacı aleyhine 16.04.2007 tarihinde açılan boşanma davası “taraflar arasında davalının kusurlu hareketleriyle sebep olduğu bir geçimsizlik bulunduğunun ispat edilemediği” gerekçesiyle reddedilmiş, karar 08.11.2008 tarihinde kesinleşmiştir. Sözü edilen davadan sonra tarafların bir araya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Bu ret kararı, o dava tarihine kadar gelinen süreçte davacının herhangi bir kusuru bulunmadığına kesin hüküm teşkil eder.

Bu kesin hükme aykırı olarak davacının sözü edilen dava tarihine kadar ki olaylarda kusurlu kabul edilmesi artık mümkün değildir. Bahse konu davadan sonra taraflar bir araya gelmediklerine ve yeni bir olay iddia ve ispat edilemediğine göre, davacının boşanmaya sebep olan olaylarda kusurlu görülmesi doğru olmayıp, davalı tamamen kusurludur.

Hal böyleyken davacının, davalıyla eşit kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak kadının Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamına giren maddi tazminat isteğinin reddi isabetli olmamıştır.

b-Davacı haklı bulunarak boşanma davası kabul edilmiştir. Davalının ise herhangi bir davası bulunmamaktadır. Hal böyleyken davalı lehine vekalet ücreti takdir ve tayini doğru bulunmamıştır.