Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/1169 K.2013/3603

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı-davacı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kocanın geçim ve bakımla ilgili birlik görevlerini ihmal ettiği, kayınvalidesine "kızını al götür" şeklindeki beyanda bulunması ve ailesinin de gelip davalı-davacıyı götürmesi sonucu eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığı; buna karşılık davalı-davacı kadının da eşine ağır sözlerle hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece, davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; eşit kusur durumunda da boşanmaya karar verileceğinden (TMK. md. 166/1), verilen boşanma kararı hüküm sonucu itibarıyla doğru olup, davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanma hüküm gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK. md. 438/7) ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda l. bentte açıklandığı gibi; taraflar eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına tazminata karar verilemez (TMK. md. 174/1-2). Durum böyleyken davacı-davalı kocanın manevi tazminat talebinin reddi yerine, kabulü isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

3-Boşanmayla yoksulluğa düşecek olan eş, diğer taraftan daha fazla kusurlu olmamak koşuluyla yoksulluk nafakası talep edebilir (TMK. md. 175). Davalı-davacı kadının kocasına göre daha fazla kusurlu olmadığı hususu gerçekleştiğine göre; hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilmek suretiyle yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur. 4-Yukarıda açıklanan gerçekleşen olaylar sonucu davalı davacı kadının kocasından ayrı yaşamada haklı olduğu ortaya çıkmıştır. Bu durumda; kadının Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayalı birleşen bağımsız tedbir nafakası davasının; sadece ortak çocuk için değil, kadına yönelik olarak da kabulüyle kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, talebinin reddi de doğru olmamıştır.