Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/11780 K.2013/22642

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar, yoksulluk nafakası, ziynetlerin reddedilen kısmı ve vekalet ücreti yönünden, davalı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, tedbir nafakası, tazminatlar ve ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davacı kadının eşya davası hakkında faiz isteminin bulunmadığı ve tarafların boşanmalarına ilişkin hükmün temyiz edilmemek suretiyle kesinleştiği, bu durumda kadının mal rejiminin tasfiyesine ilişkin talebinin incelenebilir hale geldiğinin anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Cinsel yaşam evliliğin doğal ve beklenen bir sonucudur. Evliliğin fiilen sürdürüldüğü üç aylık dönemde taraflar arasında cinsel ilişkinin gerçekleşmediği hususu çekişmesizdir. Toplanan delillerle davalı kocanın cinsel ilişkinin gerçekleştirilmesi konusunda yeterli çaba ve ilgiyi göstermediği ,buna karşılık davacı kadının kocanın cinsel yetersizliği ile ilgili olarak ona aşağılayıcı sözler söyleyip, alay ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre boşanmaya neden olan olaylarda taraflardan birinin kusurunun diğerinden üstün olduğundan söz edilemez. Tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilmelidir. Eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez.(TMK.md.l74/l-2)Durum böyleyken her iki tarafın maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi yerine taraflar yararına yazılı şekilde tazminatlara karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıdaki bentte açıklandığı gibi; boşanmaya neden olan olaylarda, davacı kadın ağır kusurlu olmayıp, her iki tarafta eşit kusurludur. Davacı kadının mevcut bu kusuru yoksulluk nafakası talebine yasal engel teşkil etmediği halde; yoksulluk nafakası (TMK. md. 175) talebinin, hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilerek reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.