Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12003 K.2013/17050

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, iştirak ve yoksulluk nafakasının miktarları, manevi tazminat ve ziynetler yönünden, davalı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, nafakalar, velayet, kişisel ilişki süresi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının tedbir ve yoksulluk nafakasına, velayete ve kişisel ilişkinin süresine yönelik temyiz itirazları ile davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu kabul edilmişlerdir. Oysa davalı tarafından eşine eve dönmesi için 26.01.2009 tarihinde ihtar talebinde bulunulduğu anlaşılmaktadır. İhtar isteği, davacıdan kaynaklanan kusurların affedildiğini veya en azından hoşgörüyle karşılandığını gösterir. Affedilen veya hoşgörüyle karşılanan olaylardan dolayı da artık davacıya kusur atfedilemez. İhtar isteğinden sonra da davacının kusurlu tutum ve davranışı ispatlanamamıştır. Davacı kusursuzdur. Hal böyle iken boşanmaya sebep olan olaylarda davacının davalıyla aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak davacının manevi tazminat talebinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Davacıya ait iki adet bileziğin ve onbeş adet çeyrek altının davalı tarafından bozdurulup ailenin ihtiyaçlarına harcandığı davalının beyanından anlaşılmaktadır. Bunların kocaya davacı tarafından geri istenmemek üzere verildiği iddia ve ispat edilmedikçe koca bunları iade etmekle yükümlüdür. Davalı, bu yönde bir delil getiremediğine göre, beyanında geçen iki adet bilezik ile onbeş adet çeyrek altın hakkındaki talebin kabulü gerekirken, reddedilmesi isabetsizdir.