Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12277 K.2013/25910

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; tarafların daha önce ayrı ayrı açtıkları boşanma davalarının reddedildiği, evlilik birliğinin yeniden tesisi amacıyla bir araya gelmedikleri, kocanın davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/son maddesinde yazılı koşulların gerçekleştiği, kadının davasının reddedilip kesinleşmesinden sonraki tarihte yaşanan olaylara dayalı olarak boşanma talebinde bulunulamayacağı gerekçesiyle davacı-davalı kocanın davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, davalı-davacı kadının davasının ise reddine karar verilmiştir.

Oysa fiili ayrılık döneminde kadının açtığı nafaka davasının davacı-karşı davalı kocanın eve bakmadığı, parayı başka kadınlarla harcadığı, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediği gerekçesiyle kabul edildiği anlaşılmıştır.

Eldeki davada tarafların kusur durumları belirlenirken daha önce taraflar arasında görülüp kesinleşen boşanma davalarında belirlenen kusur durumları yanında, fiili ayrılık süresinde gerçekleşen kusurlu davranışların da dikkate alınması gerekir. O halde, davalı-karşı davacı kadının da boşanma davasının kabulü gerekirken, yazılı şekilde reddi doğru görülmemiştir.